Ποίημα των Χριστουγέννων

ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΠΡΟΣΜΟΝΗ

Των Χριστουγέννων προσμονή,
κι ας μη γλιστρήσει η ευχή
στην πλάνη αυτή, μιας φωταψίας τεχνητής,
πολύχρωμης, ψεύτικης δεσμίδας.
«Νά ’ρθει χαρά σ’ αυτή τη γη
με ειρήνη κι ελπίδα!»

Των Χριστουγέννων προσμονή,
να μη σκοντάψει και χαθεί
στων βεγγαλικών την ιαχή,
στους κρότους και στη λάμψη,
η ευχή που ζήταγε η ψυχή
«Να χαίρεται η πλάση!»

Των Χριστουγέννων προσμονή,
το νόημα ας μη χαθεί
σε αστραφτερή περιβολή,
ματαιοδοξία της στιγμής,
κενό που εντυπωσιάζει,
μη γίνει ανάμνηση θολή
ο νεογέννητος Χριστός στη φάτνη.

Χριστούγεννα
κι έχει η ειρήνη πληγωθεί
στο γκρίζο χρώμα
μιας άσπλαχνης, ένοχης εποχής,
στην έχθρα που βαστάει.
Σαν η ελπίδα ναυαγεί,
ψεύτικο άστρο ψάχνει.

Χριστούγεννα,
απ΄ όταν μικρό εσύ παιδί,
πώς θα ‘θελες να ‘σουνα κοντά εκεί
στη φτωχική, στην ταπεινή τη φάτνη
με την πιο πολύτιμη ευχή,
«Ειρήνη σ’ όλη τη γη!»
Και ο Χριστός να σε κοιτάζει.

Ζ. Τζώρτζη